Halde på interessa

Eg prøvar med vitande og vilje å halde på denne nyerverva spøtedilla mi. Kjenner meg sjølv godt nok til å vite at eg kan finne på å kaste mange ballar i lufta, for så å ikkje klare å fange ein einaste igjen. Samstundes har eg med tida lært meg litt betre å kontrollere denne impulsive og noko svake sida mi.

Folk med ADHD er generelt meir avhengige av umiddelbar belønning for å halde fokus. Vi må føle umiddelbar tilfredsstilling ved det vi held på med. Elles mister vi interesse like raskt som ei dille oppstår.

Belønning treng slett ikkje vere sjokolade. Det er mykje meir tilfredsstillande med stadig nye utfordringar og gode resultat. Ros er viktig. Men slett ikkje berre ros frå andre. Det er mykje viktigare å lære å rose seg sjølv for å nå delmål på vegen. Legge vekk det kritiske blikket og ikkje tru at alle andre klarer så mykje betre enn seg sjølv. Ikkje la vere å kaste ballen i lufta fordi ein risikerer å ikkje klare å ta imot.

Hugse at trening gjer ein i stand til å ta i mot nye utfordringar og nå nye mål.

Eg er ein dårleg planleggar. Likevel sit eg her og tenkjer på kva eg kan spøte neste gong.

Ja, ja... Ta deg no ikkje vatn over hovudet no, Marta.
Fire spøt på ein gong for å ha å veksle på får vere nok.

Under construction!

Blogg er eigentleg eit heilt nytt medium for meg. Har prøvd eit par gongar før, men har ikkje følt det har vore noko å skrive om. Ikkje noko overordna tema, liksom.

Men no har eg visst gått inn for blogging med like stor iver som spøting. Og då må eg til med utforming av blogg, må vite. Så det blir nok mykje eksperimentering framover, berre for å prøve ut fargar, bilete, skrifter, funksjonar og alt det andre som følgjer med.

Observante lesarar har nok allereie sett at eg har drista meg til med annonser på sida mi. Det er no berre eit eksperiment for å sjå kva slags annonser som kan dukke opp. Har ikkje lov til å klikke på dei sjølv, eller å oppmode folk til å klikke på dei uansett kor spennande dei måtte vere. Men dei kan no kanskje vere litt artig å sjå på likevel.

Dersom folk opplever nokon av annonsene som støtande, vil eg gjerne ha beskjed slik at eg kan sperre for utidig marknadsføring.

Nye tider

Eg har lenge tenkt at eg skulle ha meg ny mobiltelefon. Ein sånn fin med stor skjerm og moglegheit for internett. Men det er no alltid så mykje styr på desse butikkane.

Alt blir så stressande. Først skal vi sjå på eit utval som slett ikkje er den modellen eller typen eg vil ha og har bruk for. Så må vi sjekke om ein har rett abonnement i orden og eventuelt byte.

Eg hatar det!
Altså sånt butikkstyr der det står nokon som helst vil selje, men som ikkje har det ein vil ha. Det er så lett for å få sympati med seljar, eller bli utolmodig og impulsiv og kjøpe noko heilt anna enn det ein hadde tenkt. Men denne gongen har eg vore sterk i anda og har ikkje latt meg freiste av dyrare, flottare og skjørare merke og modellar.

Det har faktisk gått fleire veker sidan eg først bestemte meg for ny telefon, merke og type. Og likevel har eg ikkje fått gjort noko med det. Før i dag.

I dag gjorde eg noko eg håpar er glupt.
Eg bestilte ny telefon over nett. Frå rimelegaste leverandør med eit ok rykte.
Så var eg inn på abonnementsleverandøren si side og bestilte nytt abonnement og tvillingkort.

Enkelt og greitt. :-))

Den gamle bolen

O himlande du kor eg har leita etter den gamle bolen eg starta på i dei dagar eg reiste ofte med båt til Bergen med Johnny. Den eg starta på fordi eg trudde eg skulle få høve til å spøte i løpet av dei fire timane turen vara kvar veg. Og som eg ga opp fordi eg hadde meir enn nok med å passe på den vesle villstyringen så han ikkje fann på noko katastrofalt ombord.

Eg visste at eg ikkje hadde pakka den langt vekk, for den låg under broderia eg ga opp for berre ti år sidan. Som låg under stoppesokk, stoppenål og nokre trådrestar som eg flytta til ein annan stad for kring fem år sidan.

Alt saman låg jo i den lyse, runde korga med lok...

AHA!!!

...som står som "bord" for Bondeblad og traktorbrosjyrer ved stolen som Odd Einar brukar å sitje i.

Jah, der var den! Rett framfor nasa...

Ei rask vurdering av spøt og mønster fortalde meg at dette ikkje var noko å halde fram på. Så no er den rekt opp, og eg sit att med 13 nøste svart og 8 nøste mørk raud umerka tråd. Den kan nok framleis spøtast gensar av. Men ikkje i det mønsteret eg opphaveleg tenkte.

Får gå i tenkjeboksen medan eg held fram med dei to lestepara og handkleet eg held på med.

Trestripers

Det tredje paret er endeleg ferdig!

I løpet av spøtinga vart eg mindre og mindre fornøgd, for eg skjønte at det går an å lage sokkar med mykje betre passform og som tek seg finare ut på bilete. Men det viktigaste er at brukaren vart fornøgd. :-))

Susipus har også godkjent sokkeparet for kloring og gnaging når det er påkrevd for å få merksemd:

Susipus har forresten bestemt at alt garn står til hennar disposisjon når det måtte passe henne. Her har ho okkupert eine posen min med spøt medan eg sit her og skriv...

Eit anna spøt

Om det ikkje er ille nok at eg har fått sokkespøtedilla, så har eg som alle kan sjå på eitt av bileta, også eit anna spøt på gong.

Spøtedilla starta med produksjon av fem klutar i Heilårsgarn. Trur ikkje det garnet blir favoritt hos meg heller, men eg må no bruke det garnet eg har. Etter dei fem klutane i ulike mønster, starta eg på eit handkle med dobbel tråd.

Ufatteleg keisamt å spøte det same heile tida utan anna enn slutten å sjå fram til! Ikkje ein gong den grelle kombinasjonen av oransje og beige klarte å få meg i spøtehumør.

Så no har eg endeleg fått den lyse ideen å strikke felt i ulike mønster. Då kan eg tenkje litt undervegs, og planlegge neste felt. Ikkje berre sitje der og lure på kortid eg har spøta nok.

Så no går alt så mykje betre, og eg har brått kome ein tredjedel av ønska lengd.

Det blir nok det styggaste handkleet som nokon gong har blitt spøta, men det gir eg ein god dag i! :-))

Sokkelestar på hjernen

Trur det finst like mange sokkelestetypar som det finst sokkelestespøtarar. Og det er rett før det er interessant å pare sokkar som ligg i skuffer og korger.

Kvart eit sokkepar i huset er interessant for tida, og kvar ein lest blir nøye studert. Hovudet er fullt av strømpelestar som verkjer etter å bli spøta.

Dei tjukkesokkane eg har laga til no, er av eit relativt "primitivt" slag. Heretter må eg til med meir avansert utforming av brot, hæl, lest og tå!

Det er nesten frustrerande å måtte lage ferdig det tjukkesokkelesteparet eg held på med, for det neste paret kjem til å sjå sååå mykje betre ut!