Denne veka

Denne veka har eg faktisk klart å spøte ferdig eit par små sokkepar, og laga i full fart ei lita hue - berre for å ha gjort det, liksom.

Det lilla sokkeparet brukte eg litt tid på, for eg mister på ein måte litt interessa for sokkeparet når eg er ferdig med hælen på andre sokken.

Gløymde å ta bilete før Bergljot fekk dei, så eg måtte ta eit dykk i gymbagen hennar for å finne dei att for fotografering.

Smått er ikkje det beste for fingrane mine. Trudde det skulle vere enkelt, men der tok eg feil, gitt.

Fann eit mønster til tøfler på nett, men eg følgde det no sjølvsagt ikkje heilt. Litt individualist må ein no vere.




Og så har eg for første gong prøvd meg på mønsterspøting. Etter engelsk mønster til og med!

Hua er spøta etter mønsteret til den vaksne Moon-hua i "21 designs" av Kim Hargraves, som eg fekk låne av Elin. Spøta den på rundpinnar 2,5 og 4 i Austermann Step, og fekk ei hue som heilt tilfeldig og heldigvis passa akkurat til veslejenta som har fått den og dei bittesmå sokkane.

Og nei, eg følgde sjølvsagt ikkje mønsteret 100%, sidan hua eigentleg er meint å spøte fram og tilbake og sy saman etterpå...

Oktober

Oktober kom jammen brått i år!
Kaldt og fælt og skummelt å køyre bil om morgonane.

Ikkje nok med at oktober kom brått: Vi er omlag halvferdige med den også!

Men vi har i det minste hatt ei haustferieveke med strålande ver.
Sist helg tok vi inn sauene for å sortere ut lamma som skulle til slakt. Vi var pissblaute då vi var ferdige. Dei utsorterte lamma vart leverte på fredag, og i går tok vi inn alle dyra for vinteren.
Ei veke med finever har verkeleg gjort susen, for sjølv om vi har sortert både to og tre gongar for å få alle dyra på rette plassen, var vi like tørre etterpå.                                                                                                                                                      
Sauer er forresten "ålreite dyr", det.
Dei skal ha mat og stell og vi skal helst ha nokre kroner att for arbeidet også. Men med ein flokk på knapt 30 vinterfora sauer, må ein nok helst kalle sauebondefaktene mine for bonderomantikk.

Elles så har både Johnny, Svein Kåre, Maleenee og eit par andre i meir perifer familie hatt bursdagar denne veka: Gratulerer til alle saman!

Så var det spøtinga då...
Eg er omlag halvferdig med eit litt større prosjekt som eg har på gong.
Elles så går det i barnesokkar for tida. Ein sokk om gongen. Den andre sokken er alltid vanskeleg å bli ferdig med. Men det blir no nokre par utav det til slutt.

Har eigentleg lyst til å strikke noko anna også - innimellom. Noko som er litt mindre tankekrevande. På høveleg tjukke pinnar, og som ikkje treng å vere likt med noko eg har spøta før. Men så er eg også litt redd for å ha altfor mange prosjekt på gang på ein gong.

Eg har ikkje huset fullt av spøteoppskrifter og inspirasjon frå før, så eg slit litt med akkurat det der.

Meir spøt

Neida, eg har korkje gitt opp spøt eller blogg!
Kan berre ikkje skryte i bloggen utan å ha noko å vise til.

Men no har eg altså gjort det. Spøta den gensaren eg skulle ha spøta for 22 år sidan. Den vart berre nokre nummer mindre og med eit anna mønster. Eg vart forresten så ivrig, at det ikkje tok meir enn ei veke å lage den.

Her ligg den til tørk ute, etter at eg har strekt den for å få vekk skrukkene etter tråden eg rekte opp av den gamle bolen.

Må innrømme at eg er litt stolt over faktisk å ha gjennomført.

Gensaren har endeleg tørka, og jenta har fått den på seg.

Etter råd frå meir spøtekyndige enn meg, brukte eg eit par nummer større pinnar for å få gensaren stor nok. Mønsteret var nemleg eit par nummer for lite, og tråden var tjukk. Så den vart faktisk rikeleg stor, og eg trur eg må setje ein strikk i halskanten for at ho skal kunne bruke den allereie i vinter.

Og så var det endå eit sokkepar.

Eg var så misnøgd med første sokken at eg hadde vanskar med å få ferdig den andre. Trudde opphaveleg at eg skulle spøte sokkar til meg sjølv, men dei vart meir høvelege til Ingve.

 



Sidan eg no er ferdig med både gensaren og det "umoglege" sokkeparet, har eg starta på eit nytt sokkepar. Er nok ikkje nøgd med det heller, men har bestemt meg for å gjere ferdig alle prosjekt sjølv om dei blir litt rare. Alt som blir rart får meg til å tenkje på kva som kan gjerast betre neste gong, og kva eg må gjere anleis fordi storleiken er ein annan.

Første heimespøta presangen

Førstkommande måndag er aller første skuledag for Anne Gudbarn. Det er så lenge til ho har bursdag, at eg tenkte første skuledag kunne vere eit passeleg høve å gje ein liten presang.

Første sokken tok nokre dagar å spøte, for eg tykte det var litt knødete med så tynt garn. Orka ikkje spøte meir enn ti-tolv omgangar i slengen i starten. Så for å få begge ferdige så dei kan sendast og nå fram i tide, har eg brukt dagen i dag på den andre.

Får berre håpe dei passar sånn nokonlunde!

Når dette sokkeparet no er ferdig, har eg berre tre spøt på gang. Trur eg skal spøte litt lenger på det eine før eg legg opp eit nytt. Kanskje.

Halde på interessa

Eg prøvar med vitande og vilje å halde på denne nyerverva spøtedilla mi. Kjenner meg sjølv godt nok til å vite at eg kan finne på å kaste mange ballar i lufta, for så å ikkje klare å fange ein einaste igjen. Samstundes har eg med tida lært meg litt betre å kontrollere denne impulsive og noko svake sida mi.

Folk med ADHD er generelt meir avhengige av umiddelbar belønning for å halde fokus. Vi må føle umiddelbar tilfredsstilling ved det vi held på med. Elles mister vi interesse like raskt som ei dille oppstår.

Belønning treng slett ikkje vere sjokolade. Det er mykje meir tilfredsstillande med stadig nye utfordringar og gode resultat. Ros er viktig. Men slett ikkje berre ros frå andre. Det er mykje viktigare å lære å rose seg sjølv for å nå delmål på vegen. Legge vekk det kritiske blikket og ikkje tru at alle andre klarer så mykje betre enn seg sjølv. Ikkje la vere å kaste ballen i lufta fordi ein risikerer å ikkje klare å ta imot.

Hugse at trening gjer ein i stand til å ta i mot nye utfordringar og nå nye mål.

Eg er ein dårleg planleggar. Likevel sit eg her og tenkjer på kva eg kan spøte neste gong.

Ja, ja... Ta deg no ikkje vatn over hovudet no, Marta.
Fire spøt på ein gong for å ha å veksle på får vere nok.

Den gamle bolen

O himlande du kor eg har leita etter den gamle bolen eg starta på i dei dagar eg reiste ofte med båt til Bergen med Johnny. Den eg starta på fordi eg trudde eg skulle få høve til å spøte i løpet av dei fire timane turen vara kvar veg. Og som eg ga opp fordi eg hadde meir enn nok med å passe på den vesle villstyringen så han ikkje fann på noko katastrofalt ombord.

Eg visste at eg ikkje hadde pakka den langt vekk, for den låg under broderia eg ga opp for berre ti år sidan. Som låg under stoppesokk, stoppenål og nokre trådrestar som eg flytta til ein annan stad for kring fem år sidan.

Alt saman låg jo i den lyse, runde korga med lok...

AHA!!!

...som står som "bord" for Bondeblad og traktorbrosjyrer ved stolen som Odd Einar brukar å sitje i.

Jah, der var den! Rett framfor nasa...

Ei rask vurdering av spøt og mønster fortalde meg at dette ikkje var noko å halde fram på. Så no er den rekt opp, og eg sit att med 13 nøste svart og 8 nøste mørk raud umerka tråd. Den kan nok framleis spøtast gensar av. Men ikkje i det mønsteret eg opphaveleg tenkte.

Får gå i tenkjeboksen medan eg held fram med dei to lestepara og handkleet eg held på med.

Trestripers

Det tredje paret er endeleg ferdig!

I løpet av spøtinga vart eg mindre og mindre fornøgd, for eg skjønte at det går an å lage sokkar med mykje betre passform og som tek seg finare ut på bilete. Men det viktigaste er at brukaren vart fornøgd. :-))

Susipus har også godkjent sokkeparet for kloring og gnaging når det er påkrevd for å få merksemd:

Susipus har forresten bestemt at alt garn står til hennar disposisjon når det måtte passe henne. Her har ho okkupert eine posen min med spøt medan eg sit her og skriv...

Eit anna spøt

Om det ikkje er ille nok at eg har fått sokkespøtedilla, så har eg som alle kan sjå på eitt av bileta, også eit anna spøt på gong.

Spøtedilla starta med produksjon av fem klutar i Heilårsgarn. Trur ikkje det garnet blir favoritt hos meg heller, men eg må no bruke det garnet eg har. Etter dei fem klutane i ulike mønster, starta eg på eit handkle med dobbel tråd.

Ufatteleg keisamt å spøte det same heile tida utan anna enn slutten å sjå fram til! Ikkje ein gong den grelle kombinasjonen av oransje og beige klarte å få meg i spøtehumør.

Så no har eg endeleg fått den lyse ideen å strikke felt i ulike mønster. Då kan eg tenkje litt undervegs, og planlegge neste felt. Ikkje berre sitje der og lure på kortid eg har spøta nok.

Så no går alt så mykje betre, og eg har brått kome ein tredjedel av ønska lengd.

Det blir nok det styggaste handkleet som nokon gong har blitt spøta, men det gir eg ein god dag i! :-))

Sokkelestar på hjernen

Trur det finst like mange sokkelestetypar som det finst sokkelestespøtarar. Og det er rett før det er interessant å pare sokkar som ligg i skuffer og korger.

Kvart eit sokkepar i huset er interessant for tida, og kvar ein lest blir nøye studert. Hovudet er fullt av strømpelestar som verkjer etter å bli spøta.

Dei tjukkesokkane eg har laga til no, er av eit relativt "primitivt" slag. Heretter må eg til med meir avansert utforming av brot, hæl, lest og tå!

Det er nesten frustrerande å måtte lage ferdig det tjukkesokkelesteparet eg held på med, for det neste paret kjem til å sjå sååå mykje betre ut!

Det tredje paret

Eg hadde ikkje spøta meir enn ein halv ullsokk då Ingve stilte seg opp framfor meg og meinte at eg godt kunne spøte sokkar til han også.

Han ynskjer sokkar med kortare brot enn strømpene han skal ha under.

Sidan eg har kome noko lenger enn det biletet syner, sit eg berre her og ventar på at guten skal komme og prøve sokken så eg veit om eg spøtar han lang nok...

...og no er sokken endeleg ferdig. Den andre får eg starte på etter jobb i morgon. :-)

Ullsokkar

Det er no greitt nok å spøte kjøkenklutar og handkle i bomullsgarn, men det var liksom ikkje heilt nok.

I årevis har eg sett folk spøte og uttale: "Men eg strikkar ikkje sokkar, for eg kan ikkje å lage hæl"

Jammen kor vanskeleg kan det eigentleg vere? Dette er då noko som alle kvinner i generasjonar føre oss har fiksa så lett som berre det?

Garnbutikken fekk nytt besøk, og gjorde gode pengar på mitt innkjøp av garn og pinnar.

Onsdag 1. august kunne eg endå ein gong melde på facebook:

"Har fått endeleg fått bekrefta at det har tørna for meg. Er snart ferdig med min første ullsokk. Utan oppskrift. Lyt visst berre utnytte den nyerverva strikkedilla mi medan eg framleis har den. :P"

Det følgde ei slags oppskrift med garnet eg kjøpte. Men sant å seie så skjønte eg ingenting anna enn kor mange masker eg skulle legge opp. Så eg rota gjennom ein stabel med heimespøta sokkar (diverse andre sin produksjon) for å sjå korleis ein lagar hæl.

Fann 3-4 ulike typar hæl, og valde ut den som såg enklast ut. Studerte litt på felling av tå, og så sette eg i gang med friskt mot.

På tre dagar hadde eg eit resultat som såg slik ut:

Trur definitivt eg tok eit smart val då eg kjøpte firkanta trepinnar til sokkeproduksjonen!

Eg hugsa brått ein av grunnane til at eg ga opp spøtinga den gongen for mange år sidan. Den ekle gnisselyden av metallpinnar mot garn er noko av det verste eg kan bli utsett for. Det er som å høyre negler mot ei tavle...

I går skreiv eg endå ein ny spøtestatus på facebook:

"Dei to første sokkepara tok fem dagar å produsere. Har starta på par 3, og lurer på korleis det går når eg får trening så eg verkeleg får opp farta... :P"

Og dermed har Bergljot fått dei ekstra ullsokkane ho treng til turen på Snøhetta saman med Bestemor Astri.

Og min produksjon av tjukkelester har auka med 200%!!

Starten

Fredag 27. juli i år kunne eg melde følgjande på facebook:

"Hadde sannsynlegvis eit aldri så lite illebefinnande då eg var og handla tidlegare i dag. Kjøpte tråd og strikkepinnar. Over 20 år sidan sist eg hadde slikt mellom hendene! :P"

Helga før hadde vi vore i Kalvåg for å besøkje Hilde Svigerinne, og ho hadde nokre svært enkle, praktiske og heimespøta kjøkenklutar. Slikt noko kunne eg og klare!

Laurdag 28. juli oppdaterte eg facebooktråden med

"Dette er alvorleg. To av åtte nøste har blitt til kjøkenklutar allereie. Men det er framleis håp om at resten blir liggande i 20 år. Nokon som har motgift?"

 og 31. juli endå ein gong

"Etter at eg kjøpte tråd sist fredag har eg brukt opp fire nøste. No held eg på med nøste nr 5 og 6 på ein rundpinne og nr 7 på ein annan... :-)) Tråden eg kjøpte for 20 år sidan vart til ein halv bol før eg måtte gi meg. Den skal bli til ein arkeologisk skatt ein gong i framtida. :-))"

Resultatet av den første veka med frenetisk spøting vart slik:

20 år utan spøt

Då eg var kring 25 år gammal svor eg på at eg aldri meir skulle ta eit spøt i hendene. Hugsar ikkje heilt kvifor, men eg klarte å halde det løftet til meg sjølv i over 20 år.

Så er det vel eit slags sakn som har meldt seg, då. Ein tanke som har modna over lang tid. Ein ide om å vise at eg faktisk kan. Ikkje berre til familien og omverda, men mest av alt til meg sjølv.

Kjært barn har mange namn.

Spøt betyr strikketøy. Mormor og grandtanter strikka ikkje. Dei spøta.

Og morfar hadde så mange rare kjælenamn på oss borna. Dei aller minste barneborna og oldeborna kalla han no og då "Lisje Spøtet".