20 år utan spøt

Då eg var kring 25 år gammal svor eg på at eg aldri meir skulle ta eit spøt i hendene. Hugsar ikkje heilt kvifor, men eg klarte å halde det løftet til meg sjølv i over 20 år.

Så er det vel eit slags sakn som har meldt seg, då. Ein tanke som har modna over lang tid. Ein ide om å vise at eg faktisk kan. Ikkje berre til familien og omverda, men mest av alt til meg sjølv.

Kjært barn har mange namn.

Spøt betyr strikketøy. Mormor og grandtanter strikka ikkje. Dei spøta.

Og morfar hadde så mange rare kjælenamn på oss borna. Dei aller minste barneborna og oldeborna kalla han no og då "Lisje Spøtet".